11 Nisan 2010 tarihli günümün özeti

• 1'e doğru uyandım.
• Günün Olayı: 1'i 10 geçe Ece'yle ayrıldık. Yalan bir şey yazmayacağım, karar ona aitti. Yine de, ben de bunun doğru bir karar olduğunun bilincindeydim. Yaklaşık 3 aylık, çoğu güzel olmak üzere birçok anım olmuş oldu.
• Bu gibi durumlarda her zaman yaptığım gibi kafamı dağıtmaktansa olaya ve duruma yoğunlaşmayı seçtim. Öyle daha kolay atlatılıyor . Nitekim 4 saat kadar düşünüp, dostlarımla dertleştikten sonra yukarıdaki cümleyi ("...ben de bunun doğru bir karar olduğunun bilincindeydim.") kurabilecek duruma geldim.
• Tabii bu kadar beyin aktivitesinden sonra benim gibi bir tembel ne yapar? 5'den 6 buçuğa kadar kestirdim.
• Akşam yemeği niyetine babaanneme pide ısmarlattıktan sonra bir film izleyeyim dedim. Vavien'i epey süredir merak ediyordum, izlemeye başladım.
• Filmin ortasında sıkıldım, gün boyu evde durmanın verdiği bunalmışlıkla dışarı çıkıp dolaştım, hava aldım 1 saat kadar.
• Eve döndükten sonra Vavien'e devam ettim. Meğer film, tam da benim bıraktığım noktadan sonra güzelleşiyormuş . Engin Günaydın'ın ve Binnur Kaya'nın oyunculuklarının yanında senaryoyu (yine Engin Günaydın'a ait) ve yönetmenin (yönetmenlerin, Taylan Biraderler'in) yaptıklarını acayip beğendim. Gerçi filmin verdiği mesaj biraz sakat ("Hayatınız iyi gitmiyorsa karınızı uçurumdan atın, düzelir.") ama olsun, güzeldi . (Tamam be, ben de biliyorum mesajın o olmadığını.)
• Gün boyu uyumuş olduğum için uyumadım. Sabaha kadar oturdum. (Zaten saat şu anda 08.00. Birazdan yatacağım. Aslında yatmayabilirim de.) Sabaha kadar Heroes'tan tam 9 bölüm birden izleyip "duraksamadan dizi izleme rekorumu" kırdım.
• İyi sabahlar.

Not: Bu özet, Beyn'de nadir olarak gördüğünüz duygusal ilişkilerimin bittiği günlerden farklı olarak (bir örnek, bir başka örnek, bir başka örnek) epey ayrıntı içerdi. Sebebi, diğerlerinden farklı olarak bu seferkinin bitişinde içimin "gerçekten" rahat olması. Bir-iki ufak ayrıntı haricinde pişmanlığım yok. Yine de, bana yaşattığı güzel şeyler için Ece'ye teşekkür ederim.