2)O yaşımıza kadar ranzada yatmışız. Üstte Barış, aşağıda ben. Yatağı senin salladığını sanmıştım. Hatta bana yukarıdan oyuncaklarını attığını düşünüyordum. Daha sonradan fark ettim ki, suratıma gelen şeyler, ranzanın yaslı olduğu duvardan fırlayan beton parçalarıymış.

3)Apartman 7 katlıydı, biz de birinci katta oturuyoruz. Ama tüm apartmanın ağırlığından basınç oluşmuş, bizim sokak kapısı açılmaz olmuştu. Mecburen balkondan çıkacaktık. Annemlerin yatak odasının geniş bir balkonu vardı. Zamanında hırsızlar bizim evi de ziyaret ettiği için hem pencerelerde hem de balkon kapısının önünde demir parmaklık vardı, üzerinde de asma kilit. Gecenin o saatinde ve o ruh haliyle anahtarları bulacak halimiz yok. Babam can havliyle demir kapıya bir tekme savurup, kapıyı yerinden çıkarmıştı. Sonra da ayağı çok ağrımıştı yanlış hatırlamıyorsam.

4)Balkondan kucağına atladığımız kişi galiba Hüseyin amcaydı, Oya teyzenin eşi. Apartmandan en son biz çıkmıştık.

5)Biz çıktıktan hemen sonra babam tekrar eve girmedi, önce gidip çevrede yıkılan binalardan insanları çıkarmaya gitti diğer komşularla, daha sonra eve yeniden girmiş olabilir.

6)Aslında o üstüne baca yıkılan yerde normalde bizim araba dururdu ama o gece annemler eve geç geldikleri için mecburen başka yere park etmişler.

7)Amcamlar yazlığa minibüsle gelmişlerdi. Gelip babamı almışlar sonra eve gidip içeriden çıkarabildikleri kadar eşyayı minibüse yüklemişlerdi.(tv, bilg. vs.)

8)Tüpraş'ın patlama riski ortaya çıktığında ilk önce Tavşancıl'a gittik. (Hereke'den daha ileride) Orada bir tepeye çıktık ve Tüpraş'ın dumanlarını kendi gözlerimizle gördük. Oradan batıya doğru kaçmaya devam ettik, Darıca'ya vardık. Bir evin bahçesinde misafir olduk, ev sahibi Kayseriliymiş dedemle epey muhabbet ettiler. Sonra haber geldi, Tüpraş patlarsa İstanbul bile kalmazmış. Biz de bir karar verdik ve sabah doğruca Ankara'ya gittik. Ordakiler bizim gelmemize çok sevindiler. İki gün orda kaldık sonra tehlike geçince geri döndük.

9)Okullar ekim sonu / kasım başı gibi açılmıştı o sene. Biz de biraz olsun nefes alabilmek, ruh halimizden kurtulabilmek için Bodrum'daki devremülke gittik. Ekim sonundaydı bizim devremiz. Tam denk gelmişti yani. Hatta sen orda shuffleboard oyununda kokteyl kazanmıştın.

Bu yorumu aslında yazının tarihinde yazmıştım ama sayfaya bir türlü göndermedi aptal makina. Hata mı ne veriyomuş. Neyse, geç de olsa yazdım. Hatta bi kopyasını da çıkardım, yine kabul etmezse diye. Öle işte.

Şimdi bile duyduğum şu cümle hep tüylerimi ürpertir. Şehre yeni gelmiş olan arkadaşa söylenen şu laf;
"görüyor musun bu parkların ,sahaların yerinde eskiden apartmanlar vardı. Şu kadar ceset çıktı "vs..

Bunlar bir daha yaşanmasın Barış!

Umarım!