Sabahtan Anıtkabir'e gidecektim ama sabah uyanamadığım için gitmedim. Evimde ettim duamı. Bir de yazı yazacaktım ama Bekir Coşkun'u okuduktan sonra ben bir şey yazamadım. Epey tembel bir gündü, böyle olmaması gerekiyordu tabii. Akşam Sahne Eğitim Derneği'ne, tiyatro kursuma gittim. Tiyatro...

Bir konu hakkında bir yazı yazmak isterim ama o konu hakkında yazılmış bir yazıyı okuyunca, sanki yazmaya artık ihtiyacım kalmamış gibi hissederim. Bekir Coşkun, bugün Cumhuriyet gazetesinde yayınlanan yazısında bana bu duyguyu tekrar hissettirdi.