Çizim yaptığım o çatlak masanın yanında duran maket bıçağını aldım ve bileklerime doğrulttum. Yan odada babaannem, canım babaannem, hiçbir şeyden habersiz uyuyordu... Gözyaşlarımı tutamadım ve bir süre, içimdeki kederin benliğimi ele geçirmesine izin verdim... Yalnızlık kazanmıştı. Sıradan bir bar kavgasıydı bizimki, ve kazanan o olmuştu. Kırdığı bira şişesini, sol koluma saplayıvermişti.

Hayat... Tıpkı bir nehire benziyordu şimdi. Sessiz, sakince ve usulca akan bir nehre... Akan, duygularımdı... Simsiyah bir nehir akıyordu önümde. Neden? Neden yapmıştı bunu bana ve buna rağmen neden seviyordum onu hala? İçimdeki tüm sevgiyi çalıp giden o güzel hırsıza niye aşıktım? Gözündeki titrek ışığına kadar, neden hala onu görmeye hasrettim? Yeter!

Sol bileğim kanamaya başladığında öylesine korktum ki, yatağımın üstündeki gömleğimin kolunu hızla bileğime bastırıp kanamayı durdurmaya çalıştım. Durmuyordu! Sırılsıklam olmuş gömleğimi kenara atarken ağlamaya başladım. Ölmeye bile korkuyordum! Halbuki on beş dakika önce neler neler düşünüyordum... "Barış Ünver, sen sevilmeye layık değilsin. Aşk, senin için uzaklarda çalan bir keman... Ve bu çarpık dünyada, aşksız sürüklenmeye lüzum kalmadığını kanıtladı o cellat. Ne yapacağını biliyorsun..." Kelimeler de mi yalan söylüyordu yoksa? Oysa hayata tutunmamı sağlayan, bu kelimeler değil miydi? Beyn adındaki blog'um için bastığın her harf değil miydi, bu trenden atlamamı engelleyen?

Beni, trenin varacağı son durağa kadar beklemeye dayanamayacağım hale getiren kişi; şimdi kendine ait sahte mutluluklar diyarında, yeni bir kurbanı ile uyuyordu. Kurbanı ise her şeyden habersiz, o "mutlu diyar"ın aslında ne kadar boş olduğunu göremeyecek kadar kör, sevgilisinin yanında, gözleri kapalı... Bense, sol bileğimden hızla boşalan hayatımla beraber, hayatımın en gerçek anlarında çaresiz, yapayalnız... Hala kanamasına rağmen diğer elimle bunları yazabiliyor olmam ise gerçek üstü gibi. Çoktan ölmüş olmam gerekirdi, değil mi? Hayır! O kirli orospu için mi öleceğim? Hayır, yapamam bunu! Beni sevenler de var! Hayır, yok... Aile sevgisi, arkadaş sevgisi bir yana, beni benden çok seven bir melek yok bu dünyada. Sırtıma saplanan bıçakları kendi sırtındaymışçasına hisseden, yüreğinde benim yüreğimin sıcaklığını hisseden kimse yok... Olmayacak da. Olamayacak da... Çünkü birkaç saate kadar ölmüş olacağım.

Yazının tamamını oku

Yazıyı yorumla!