İlk kısım şöyle: Bir otoparkın bir-iki kat altındaki bir ilkokulu yakmaya mı, patlatmaya mı ne çalışıyorum! Okulun bir otoparkın altında olması ayrı gariplik, benim okulu yakmaya çalışmam ayrı gariplik :D. Oyunun bu bölümünü iki kez oynuyorum. İlk bölümde her şey iyi giderken ikinci bölümde çetenin diğer üyeleri bana ihanet ediyor ve oraya gelen polislerle beraber ölüme terk ediliyor gibi oluyorum. Son anda yukarı çıkan bir asansör eşliğinde, son derece sinematografik bir şekilde her katta bir diğer çete üyesini görüyorum. Böyle duygusal anlar oluyor, çete üyelerini gördükçe onlar bir cümleyi tamamlıyorlar - örneğin her katta üyeler sırayla "Kusura bakma, ne malzememiz vardı...", "...ne de (Burayı unuttum.) vardı...", "...ne de zamanımız." falan diyordu. Asansörün durduğu kattaki adam ("...ne de zamanımız." diyen) tamamen yanmıştı ama hala hayattaydı ve asansörün kapısını tutuyordu. Rüyamın, aklıma en iyi kazınan yeriydi, şöyle bir şeydi:

Kötü çizim için özür :). Daha sonra ben asansörden çıkmayı başarıyorum, bir sonraki sahnede de çete üyeleriyle tartışıyorum "Niye sattınız beni?" diye.

İkinci kısımda ise Ankara Üniversitesi'ndeyim, ama orası Ankara Üniversitesi değil. Yani orası olduğunu biliyorum ama üniversitenin hiçbir yerinde öyle bir alan yok. Alanda basketbol sahaları falan var, birkaç kişi hentbol oynuyor. Dur alanı da çizeyim izometrik açıdan :D. Buyrun:

Yazının tamamını oku

Yazıyı yorumla!

Efendim, diğer rüyalarımın neredeyse tamamındaki yazlık olgusu her nasılsa burada da var ama bir farkla: Bu sefer rüya yazlıkta değil de İzmit'ten yazlığa gidiş yolunda geçiyor. O yolda geçenlere sonra geleceğim.

Bir sevgilim var :). Bunun bi' de babası var, dünya tatlısı bir insan. Çok iyi anlaşıyoruz, şimdi neresi olduğunu hatırlamadığım bir yerde bol bol muhabbet ediyoruz - sanırım bir restorandı. Neyse, o sahneden hemen bir otobüs sahnesine geçiyoruz rüyada. Bir yerde (yazlıktan İzmit'e dönülen yoldaki başka bir yazlık mahallesi) mola vermişiz de geri döneceğiz. Ben otobüse binemiyorum, ardından boğazımı yırtarcasına bağırıyorum ama otobüs durmuyor. Sevgilim ve babası da içeride ama niyeyse onlar da haber vermiyorlar. Efendim sonra yanıma yarış arabasına benzer bir araba geliyor, içindeki adama durumu anlatıyorum, "Atla!" diyor. Atlıyorum ama adam manyak mıdır nedir, denize sürüyor arabayı.

Arabayla denize düşüyoruz ama suyun üstünde yüzüyoruz hala. Biraz battığımızı düşünüp adama sitem ve küfür ederken yanımdaki çantamdan bir poşet çıkarıp cep telefonumu poşete sokuyorum ki su girmesin, sonradan sevgilime falan telefonla ulaşabileyim. Sonra bir şekilde kıyıya çıkıyoruz. Buraları tam olarak hatırlamıyorum ama rüyanın yavaş çekime girdiği, benim koşarak ama sanırım arabanın içinde (???) otobüsü kaçırdığım yere döndüğüm bir bölüm vardı.

Neyse, sonra arabaya atlayıp otobüse yetişiyorum. Arabayı sürmem de ayrı bomba, GTA: San Andreas'taymış gibi manyakça sürüyorum :). Araba devrilecek gibi oluyor falan, düzeltiyorum. Yetiştikten sonraki kısmını hatırlamıyorum maalesef.

Yazıyı yorumla!

• Annemle yazlığa gittik. Lan kıl oluyorum anlattığım rüyaların neredeyse hepsinde yazlığın olmasına. Bu yazlık hadisesinde bir iş var ama çözemedim daha.
• Neyse, sonra eve geri dönmek üzere dolmuşa bindim ben. Derince dolaylarında yanlışlıkla, geldiğimi sanıp indim. Bizim yazlık Hereke'ye yakın bir yerde. Böyle İzmit'ten çıkıyorsun, Hereke'ye gelmeden önceki son durak bizim Şirinyalı.
• Neyse sonra yürümeye başladım ben. Biraz yürüdükten sonra "Lan ben gelmemişim daha İzmit'e." diye durdum ve dolmuş beklemeye başladım. Elimde bir torba vardı ama uzağıma bir yere bırakmışım, onu almak için iki-üç adım attıktan sonra kara kuru bir adam gelip bana omuz attı, küfür etti. "Ben asabi adamım." dediğini hatırlıyorum.
• Neyse, sonra bu adamla durduğum yerdeki başka iki adam beni gasp etmek istediler. Tabii bende o göz var mı, vermedim para falan. Torbadan düşürdükleri telefonu elime alıp "3310 bu abi, fakirim ben!" diye sızlandım. Telefonum da 7 senedir Nokia 3310 bu arada. 2 senedir önceki cümleyi, sayıyı da değiştirmeden ortamlarda kullanıp prim yapmaya çalışırım.
• Neyse, sonra bu adamlar halden anlayıp beni karşıya, pamuk almaya gönderdiler? Sanıyorum benim rüya alemimde gaspçıların tinerle, baliyle olan ilişkisi yerine pamukla olan ilişkisini kullanmışım. Yani boyacılar, tinercilere ve balicilere tiner ve bali satmak istemez ya, benim rüyamda da sanırım bu gaspçılara pamuk satmak istemeyen pamukçular vardı.
• Neyse, sonra ben yolun karşısına geçip kaçmak yerine keriz gibi pamukçuya girdim. Adam kafam kadar pamuğu alıp ıslattı, suyunu süzmeye başladı. Sanırım rüyanın bu kısmında da oduncuların, odunlarını ağırlaştırıp daha çok paraya satmak için ıslattıklarına gönderme yaptım. Allah'ım, ne kadar gereksiz bilgilerle doluyum ben ya?
• Neyse, sonra (Bu arada fark ettiyseniz ilki dışındaki bütün maddelere aynı şekilde başladım. Yazılarımda desen kullanmayı seviyorum.) adama "Bana yardım etmelisin. Beni gasp ediyorlar." dedim. Normal hayatta olması gerektiği gibi adam dumur oldu. Ortada kimse yok, ben gasp ediliyorum. Üstelik film dublajı yapan adamlar gibi "Bana yardım etmelisin." diyorum. Pamukçu ben olsaydım kopardım.
• Neyse, sonra rüya tamamen farklı bir yere ve zamana atlıyor, ben de anlamadım bunu. Ülkede suç oranları çok artmış gibi bir olay var. İzlediğim televizyon haberinde Türklerin arabalarının (Hepsi beyaz, hatcback arabalar.) arkasındaki altın parçaların çalındığı, ama yabancıların arabalarının (Bir tane yabancı arabası gösterildi, o da bir Toyota Corolla, eski nesil. Şunun yeşili.) arkasında altın parçası olmadığından dolayı dokunulmadığından bahsediliyordu. Bu arada bahsettiğim Türk arabası ve arkasındaki altın parçası şuna benzer bir şey, iyi çizemedim gerçi:
  
• Neyse, sonra uyandım! Telefonun alarmı çalmıştı, kapatıp geri döndüm uykuya. Toplam on beş saniyeyi geçmemiştir uyanık kaldığım süre.
• Sonra (Deseni bozdum bak.) yine başka bir yere, şu anda okuyor gözüktüğüm Ankara Üniversitesi'ne geçtim. Üniversite biraz değişmişti, bol bol koridorlardan geçiyorduk iki arkadaşımla. Sonra merdivenlerden çıkarken Kadıköy Anadolu Lisesi'nden bir arkadaşıma rastladık. Kısa bir süre baktım, sonra selam vermemeye karar verdim :D. Yanımıza gelen başka birisine de diğer iki arkadaşımdan biri "Bu da bizim futbol akademisinin başkanı (veya kaptanı)." dedi - parantezi ben koydum tabii.
• Sonra yine başka bir yere, Blograzzi'ye geçtim. Uyanır uyanmaz bu bölümü bir yere yazdım ki unutmayayım. Hakikaten de unuttum, şimdi kağıttan yazacağım. Bir mesajlaşma:
  • Gelen mesaj: ?
  • Yanıtım: yes xerxes 2007!
  • Yanıtı:!

  Sonra "Len uyku benimle t.şak geçmeye başladı." diye düşünüp uyandım. Espri yapmıyorum, gerçekten böyle düşündüm :).

Yazıyı yorumla!

1. Bir parçada bir gece bir eczaneye arabayla dalıp aspirin çaldım bir kutu.
2. Diğer parçada yazlıkta (evet yine yazlıkta) babamla bizim yazlığın hemen alt katında kalan Naci abi , denizde tekme tokat kavga ettiler. Ben de üstümü çıkarıp denize atlayarak onları ayırmaya çalıştım.
3. Üçüncü parça çok acayip: Bir yerde yemek yiyorduk. Kimlerle olduğunu hatırlamıyorum, zaten yemek yediğimiz yer çok daha acayipti, 24 Aralık... diye başlayan bir Vikipedi sayfasıydı??? Masaya hesap geldiğinde ortalık sallanmaya başladı, "Kim sallıyor?" demeye kalmadan uyandım.

Üçüncü parçanın özelliği, gerçekten sallanmış olmam :D. Bala'da dün olan depremin artçılarından biri (4.2) ile uyanmışım.

Yazıyı yorumla!

Rüyamda yalnız değildim ben efendim. Sevgilim vardı yani. Ama sanırım böyle ilişkinin canum aşkum bidenem safhası geçmişti zira öyle hitaplarda bulunmadan seviyorduk birbirimizi.

Ve işin en ilginç kısmı, hatırlamam gereken en önemli ayrıntılar yok: Kızın yüzü, ismi, cismi... Yalnızlık herhalde bana öyle bi' kafa yedirtti ki belirli bir şekil şemal seçmemeye başladı beynim.

Biliyorum çok kötü bir imaj çiziyorum bu tarz yazılarla ama emin olun konu sadece yalnızlık. Amaaan neyse işte, ne düşünürseniz düşünün.

Yazıyı yorumla!