" Sayın Başsavcı ya da diğer sistem adamlarının da böyle osuruktan şeylerle uğraşmak yerine daha temel çözümler için adımlar atmaları beklenir. Bugün parti kapatma ile uğraşmak yerine milletvekillerinin dokunulmazlığını kaldırma ile uğraşsalar bana göre daha güzel sonuçlar alırlar." diyor Fakili. Eğer ki yargıya, yasa koyuculuk (yasama) görevini de yüklersek tamamen içinden çıkılamaz bir kaosa sürükleniriz ki, bu da kuvvetler ayrılığı prensibinin yok edilmesi olur.

Bildiğiniz gibi yargı; mevcut yasalar kapsamında yargılama yapmakla görevlidir. Mevcut yasaların öngördüğü ve izin verdiği ölçüde "dokunulmazlıkları" ele alabilmektedir. Milletin iradesini yansıttığı varsayılan TBMM yasa koyuculuk (yasama) görevini yaparken; hükümet ise bu yasaları hem kendi uygulamaları hem de toplum düzenini sağlayacak biçimde "yürütme" kle sorumludur.

İşte bu sebepledir ki; dokunulmazlıkların, diğer ileri ülkelerde olduğu gibi, "kürsü dokunulmazlığı ve fikir özgürlüğü" sınırına çekilmesi; adi ve adli suçlar karşısında biz vatandaşlardan farklı bir korumacılığa sahip olmadan yargılanmasını sağlayabilecek kurum TBMM dir. Ne yazık ki, vekillerimiz genellikle menfaat sağlamak ve menfaati yandaşlarına, seçmenine yansıtmak amacıyla bu işlere soyunduğundan; yasama görevini yerine getirirken "asla ve kat'a" dokunulmazlıkların sınırlandırılması konusunu lugatından çıkarmaktadır.

Kuvvetler ayrılığı prensibi, yargının siyasallaşmasının yanında yargı siyasetini de yasaklar.

Saygı ile,

Erkal Şekerzade

Dünya üzerinde gündemi bu kadar hızlı değiştirilen/değişebilen bir başka ülke olmadığına iddiaya girebilirim.

Gün geçmiyor ki yeni bir sansasyonel olay, demeç, yazı, iddia, tutuklama, tercih, tartışma ve kapışma olmasın. Mutlaka her gün yeni bir BOMBA! düşürülüyor gündeme.

Peki değerli aydın dostlarım, bizler hepmi bombanın gürültüsünü ve sebep olduğu yıkımı konuşacağız? Bombayı üreteni, taşıyanı, gizlice yurda sokanı konuşmaya ne zaman başlayacağız?

Ortada bir gerçek var: BOMBA PATLAMIŞTIR

Pimini kim hangi gerekçeyle çekmiş olursa olsun, "bomba atmak" suç değilmidir?

Suçtur diyorsak, suçluyu ilan edip toplumca ona karşı durmasını becerebilecekmiyiz günün birinde? Yoksa "yensen de yenilsen de, şike de yapsan, bizi de satsan" gönlüm hep sendeeee... diye siyasi fanatikliğimize devam mı edeceğiz? Yoksa, yüreğimiz aksini söylerken, dilimiz bir sebepten ötürü farklı mı konuşuyor ya da konuşmak zorunda bırakılıyor?

Bir kez tarafgirliğimizi açıkladıktan sonra, doğruya da yanlışa da alkış tutmak hangi insani ve ahlaki değerlerle bağdaşabilir?

Atatürk sonrası hükümetlerin hangisinin yolsuzlukları, soysuzlukları, arsızlıkları ve onursuzlukları ayyuka çıkmadı? Hepsine bir kulp bulabilenler; AKP gibi 10 kollu taht-ı revan'da mı kulp bulamıyorlar?

Değerli aydın düşünceli ve sağduyu sahibi dostlarım; "eğri oturup doğru konuşmak" bile yeterli kalmıyor günümüzde. Hem "düzgün oturmak" hem de "düzgün konuşmak" zamanıdır.

Oyumuzu da vermiş olsak, bayrağını da sallamış olsak parti toplantılarında şimdi uyanma vaktidir.

Bizleri son derece iyi çözümlemiş olan esas güçler, DNA yapılarımıza kadar inmişler ve neye karşı anlık reflekslerimiz olduğunu, nelere kayıtsız kaldığımızı, neleri bağnazca savunduğumuzu, neleri nelere feda edebileceğimize kadar herşeyimizi öğrenmiş ve silahla yapamayacakları işgali "zihinsel işgal" yoluyla başarmak üzeredirler.

Bugün AKP uygulamalarını eski hükümetlerin kuklalığından farklı görmek ve hatta savunmaya kalkışmak en hafif ifadeyle "görme özürlülüktür".

60 tane hükümet kurulmuş Türkiye Cumhuriyeti'ni idare ve yüceltmek söylemiyle. Atatürk'ün yönetsel işlevini yitirdiği güne kadar yapılanlar kendi dönemiyle değerlendirildiği zaman bazı anti-demokratik yaklaşımlar dışında kusursuz bir strateji ürünüydü. Fakat, onun vefatından sonraki daha ilk yıldan başlamak üzere cereyan eden her türlü gelişmenin altında emperyalistlerin ellerini görebilmek ve artık bu "oyuncak ülke" sınıfından çıkabilmek için yine milli mücadele yıllarındaki "ayrımsız" bütünleşmeyi sağlamak ZORUNDAYIZ!

Aksi halde, biz birbirimizi tüketirken esas tükenen kıymetlerimiz ve geleceğimizdir.

Son olarak şunu söylemek isterim değerli dostlarım:

BU ULUSA YAKIŞACAK EN SON ŞEY ESARETTİR, MALESEF ÇOK YAKLAŞTIK....

Sevgi ve saygıyla,

Erkal Şekerzade

Not: Nasıl kandırıldığımızı açıklayan pekçok yazı http://www.toplumsalbilinc.org/forum/index.php?board=96.0 bölümünde katılımcılarımızın da desteğiyle derlenmiştir, ibretle okuyacağınıza eminim.