Allah’a mı itaat etmeli, Buhârî’ye mi?
Başlıktaki sorunun cevabı basit değil mi? Sanırım değil. En azından bazıları için…
Kafamdaki her şeyin bileşkesi!
Başlıktaki sorunun cevabı basit değil mi? Sanırım değil. En azından bazıları için…
Allah size Kitap’ı ayrıntılı kılınmış bir halde indirmişken, Allah’ın dışında bir hakem mi arayayım? (En’am, 114)
Absürt, hatta komik geleceğini biliyorum. Hem inançlı insanların, hem de inançsız insanların benimle dalga geçme ihtimalini de göze alıyorum. Ama yaşadığımız evrenin bir bilgisayar simülasyonu içerisinde oluşmuş olması, yaratılışımızın en mantıklı açıklamalarından biri olabilir.
Hz. Muhammed, bir insandır. İnsanların en güzelidir, insanların en temizidir ama nihayetinde insandır. Bunun unutulması ve peygamberimize tapma işine girişmek, Allah’a ortak koşmaktır – bir başka deyişle şirktir. Peygamberimize ait olduğu iddia edilen sakal tellerini öpmek, o sakallara yönelik dua etmek, onların önünde yerlere yatarak ağlamak da saygı ifadesi değil, putperest eylemidir.
Aklıma şu geldi: Duymadığımız bir sesin varlığını kanıtlayamadığımız için, sesin olmadığını iddia edebiliriz. Fakat bir başka insan bu sesi duyduysa ve bunu kanıtlama olanağı varsa, iddiamız anında geçersiz sayılabilir. İşte bu yüzden “evrenin bir yanılsama olduğu” klişesi de aynı mantıkla çökertilebilir.
Orucu yalnızca gırtlağın terbiyesi olarak görmek, oruç anlayışına hakaret midir? Belki “hakarettir” denemez ama yine de yanlıştır. Gününü yalnızca yemek yemeden geçiren bir kimsenin oruç tuttuğunu düşünmenin bir mantığı yoktur. Orucun, aslen “nefis terbiyesi” olduğunu; nefsin de yalnızca mideden, gırtlaktan meydana gelmediğini hatırlamak lazım.